De jaren '70

Bij ons thuis stond dus eigenlijk altijd the George Baker Selection of Elvis Presley op. Dit was de muziek van mijn vader. Mijn moeder hield dus meer van de lokale piratenzender. Elke zondagochtend zaten we bij mijn grootouders van mijn vaders kant te luisteren naar Radio Flamingo en als we daarna thuis waren zocht mijn moeder Radio Atlantis op. Dan belde we wel eens om een plaatje aan te vragen en het was zo spannend om je eigen naam op de radio te horen en daarna de plaat die je had aangevraagd.

Toch was ik veel meer geinteresseerd in de muziek die mijn broer draaide. Ik had wel al een eigen pickupje, met een paar (gekregen) single's en lp's. Maar dat was natuurlijk niets bij dat wat mijn broer had en draaide. Hij was vier jaar ouder en draaide stoere muziek. Ook hij was helemaal weg van Elvis Presley. Hij had ooit van een oom de dubbel-elpee Aloha from Hawaii gekregen en die werd grijs gedraaid, en natuurlijk ook door mij als hij er niet was!!
Mijn broer draaide veel muziek van de zogenaamde glamourrock. Hij had single's en lp's van Mud, Sailor, The Rubettes, Bay City Rollers, The Darts, Showaddywaddy, The Sweet en Paper Lace. Maar ook van nederlandse groepen zoals Long Tall Ernie & the Shakers en Hank the Knife & the Jets. Als deze muziek speelde genoot ik, en telkens weer als ik deze muziek draai krijg ik dat gevoel weer een beetje terug.



Ik kan me goed herinneren dat we van een nummer van Long Tall Ernie & The Shakers helemaal weg waren, namelijk Do You Remember. We maakten van hout gitaren en maakte onze eigen glittershirts en microfoons en playbackte dit voor ons publiek, maar dat was helaas alleen de posters op de muren.


Long Tall Ernie & The Shakers - Do You Remember

Dezelfde gitaren kwamen later van pas toen ik eenmaal de groep KISS ontdekt had. Maar dit was pas later in de jaren '70.
Ondertussen had ik een eigen cassette recorder en had de Top 40 ontdekt, met Lex Harding. Wekelijks kon ik zo mijn eigen bandjes vullen met de nummers die in de Top 40 stonden. Elke vrijdagmiddag zat ik weer klaar met mijn vingers in de spreidstand om zo de Play en Rec knop tegelijk in te drukken om het nummer op tijd op te nemen zonder de stem van Lex erbij op te nemen. Ik werd daar elke week weer beter in.

Every Moment Has It's Music!

Ik ben opgegroeid met muziek. Hoewel mijn ouders niet heel vaak de radio of zo aan hadden staan, was ik wel al heel snel in de ban van muziek.
Als er bij ons thuis muziek opstond was het toch vaak Elvis of the George Baker Selection. Dit was de muziek van mijn vader. Mijn moeder luisterde graag naar de lokale piratenzender. Mijn broer, die 4 jaar ouder is, had al een pickup en zijn muziek is ook mijn muziek geworden. Begin jaren 70 was er veel goede muziek!
Mijn grootouders van mijn moeders kant hadden een grote kast staan. Daarin zat onder de rechterklep de radio. Als je hem aanzette moest je eerst een tijdje wachten voordat je wat hoorde. "Hij moet even opwarmen" zei mijn opa dan. Dan na, wat voor mij een eeuwigheid duurde, een halve minuut of zo hoorde je eerst geruis en dan kon je met de grote knop op zoek gaan naar je favoriete zender. Wat nog leuker was, was datgene wat aan de linkerkant onder de klep zat. Daar zat de pickup.


Dit meubel lijkt op het meubel wat mijn grootouders hadden. Het is uit de jaren '60. Deze heb ik van internet geplukt.
update 22 augustus 2009: Vanmiddag was ik een kringloopwinkel hier in Veenendaal en stond soortgelijk meubelstuk te koop voor slechts 35 euro. Helaas doet ie het niet, maar als meubelstuk vind ik het prachtig en hebben we hem gekocht. Hij staat toppie bij ons in huis.



Natuurlijk mocht ik daar als kleuter niet zelf aan zitten, maar als mijn opa of mijn moeder mijn hielp mocht het wel. Het was niet zo maar een pickup! Nee, je kon een aantal singles op elkaar leggen en als een single dan was gedraaid gooide de pickup er zelf weer een naar beneden, en werd de volgende automatisch gestart. Puur magie was dit voor mij.

Nu hadden mijn grootouders enkel single's die ik tegenwoordig weiger te draaien, maar toen vond ik het prachtig. Vader Abraham, Corry en de Rekels, Mieke en de Zangeres Zonder Naam schalde door het huis van mijn grootouders.


Die laatste was toch wel mijn favoriet, het lied "Mandolinen in Nicosia" zong ik al 4/5 jarige letterlijk woord voor woord mee!

Mandolinen zongen zacht in Nicosia
In het middernachtelijk uur onder een hemel van azuur
Mandolinen zongen zacht in Nicosia
Hun exotische muziek, in een nacht vol romantiek
Mandomandolinen in Nicosia
Mandomandolinen voor Maria

Ik vond het helemaal prachtig als mijn moeder thuis stond te strijken en dit lied zong als mijn vader met een biertje op thuis kwam. Die vond het op zijn beurt natuurlijk iets minder geslaagd.


Zangeres zonder Naam - Ach Vaderlief

Muziek van de jaren'70.